نقد اجرای “وصیت‌نامه اَن لی” با حضور دنیل بلومبرگ و آماندا سیفرید

مرور اجرای موسیقی “وصیت‌نامه اَن لی” در لندن

اجرای زنده موسیقی متن فیلم “وصیت‌نامه اَن لی” با حضور دنیل بلومبرگ و آماندا سیفرید در سالن میلتون کورت لندن، تجربه‌ای موسیقایی بود که مرزهای موسیقی تجربی، جاز آوانگارد و موسیقی مذهبی را درنوردید. این اثر، که توسط جان لوئیس نقد شده است، موسیقی متن فیلمی بیوگرافیک درباره بنیانگذار جنبش مذهبی شیکرها (Shaker) است. بلومبرگ، آهنگساز برنده اسکار برای فیلم “The Brutalist”، شباهت‌هایی میان عبادت شیکرها و بداهه‌نوازی آزاد یافته بود؛ شباهت‌هایی از جمله شدت ریاضت‌کیشانه، تعهد فرقه‌گونه و لحظات رهایی سرخوشانه. او از تکنیک‌های خواندن با زبان‌های ناشناخته (glossolalia) در مناجات‌های شیکرها الهام گرفت که پژواک‌هایی در کار نوازندگان بداهه مانند فیل مینتون و مگی نیکولز دارد، که هر دو در اجرا حضور داشتند.

آماندا سیفرید، که پیش از این در آثار معروفی چون Mean Girls و Mamma Mia درخشیده بود، نقش محوری را در اجرای زنده ایفا کرد. او سرودهای سبک شیکر را که بلومبرگ برای فیلم نوشته بود، با صدایی خالص و سرودمانند اجرا می‌کرد. این صدا به عنوان یک لنگر ملودیک در میان بافت‌های صوتی آشفته عمل می‌کرد. گروه هشت‌نفره او شامل نوازندگان برجسته‌ای بود که وظیفه داشتند این سرودها را با عناصری نامتجانس “تحریف” کنند. ویولن‌نواز، بیس‌نواز و درامر با تکنیک‌های خاص خود بافت‌هایی ناهنجار و سایه‌دار به موسیقی اضافه کردند. به ویژه، صدای زنگوله‌های دستی ناهمخوان که توسط تمام نوازندگان نواخته می‌شد، حسی از احضار مردگان را القا می‌کرد.

• صدای کوبه‌ای و ناهنجار گروه، «سرودهای شاد و جمعی» فیلم را به لبه‌ای وحشی و آزاردهنده سوق داد.
• فیل مینتون، با هشتاد و پنج سال سن، ترکیبی از صداهای حیوانی، خس‌خس، ناله و فریاد را به کار می‌گرفت که تکرار اغراق‌آمیز و منزجرکننده‌ای از پدیده “سخن گفتن به زبان‌ها” بود.
• مگی نیکولز با جیغ‌ها و فریادهای ناگهانی شادی، کنتراست شدیدی با موسیقی زمینه ایجاد می‌کرد.
• اجرای سیفرید، برخلاف تصور اولیه مبنی بر حضور یک ستاره هالیوودی، بسیار حرفه‌ای بود و او بدون واهمه در برابر «خرابکاری‌های صوتی» مقاومت کرد.
• کل اجرای زنده، هرچند تنها ۴۵ دقیقه به طول انجامید، تجربه‌ای مهیج و به طرز شگفت‌انگیزی گیج‌کننده توصیف شد.

“صدای آماندا سیفرید، ستاره اجرا، لنگرگاه در یک مجموعه کوتاه اما جذب‌کننده است.”

“آنچه پدید آمد، همراهی نبود بلکه رویارویی بود: ایمان ساییده شده توسط بداهه‌نوازی، زیبایی که عمداً زخمی شده بود.”

این اثر نمایشی قدرتمند از تلاقی سنت مذهبی عمیق و موسیقی بداهه‌نوازی مدرن بود. بلومبرگ موفق شد حس ریاضت و رهایی مطلق شیکرها را از طریق ابزارهای غیرمنتظره موسیقی کلاسیک معاصر و آوازهای تجربی به مخاطب منتقل کند و آماندا سیفرید به عنوان نقطه ثبات این آشفتگی صوتی، عملکردی بسیار فراتر از انتظار ارائه داد.