از فیلم نوآر کابوسوار تا بولرو روی ترامپولین؛ جشنواره رقص هلند به اوج رسید
جشنواره رقص هلند در بیستمین دوره خود، با برنامهای که هم آزاردهنده و هم لذتبخش است، از ترس شهری سایهوار به شور و شوق هوایی میپردازد.
جهشهای خلاقانه در بیستمین جشنواره رقص هلند
جشنواره رقص هلند در بیستمین دوره خود، با نمایشی از تضادهای خیرهکننده، مرزهای رقص معاصر را جابهجا کرد. آثاری همچون «اسبها» (Horses) از مارکوس موراو، که فضایی شبیه به فیلمهای نوآر شهری و کابوسوار داشت، با استفاده از نورپردازیهای دراماتیک و صحنهآرایی پر از تیر چراغ برق، تجربهای تاریک و شهری را به تصویر کشید. این اثر که از حرکات غریزی و حیوانی الهام گرفته بود، در نهایت به ستایشی از بنیادگرایی انسانی و بقا تبدیل شد، جایی که شخصیتها پناهگاهی از نور میسازند.
در مقابل این فضای سنگین، آثاری سبکبالتر مانند «بچه در مغازه آبنباتفروشی» (Kid in a Candy Shop) از کمپانی «Nederlands Dans Theater» قرار داشت. این اجرا با موسیقی پرانرژی جولیا وولف و تصاویری از گلهای در حال شکفتن، بر فردیت صنعتی رقصندگان تأکید داشت، هرچند انسجامی که در طبیعت دیده میشد، در صحنه تکرار نشد. یکی دیگر از اجراهای مهم، «لطفاً دستم را نگه دار» (Please Hold My Hand) از کمپانی تیوری بود که به آمار تکاندهنده قتل زنان میپرداخت. این اثر که ترکیبی از لحظات صمیمی و خشونتآمیز بود، بر موضوعاتی چون آسیبهای روانی و همبستگی زنان تمرکز داشت و با پاشیدن گلبرگهای قرمز، مرز میان زیبایی و خونریزی را محو میکرد.
نکات برجسته جشنواره شامل موارد زیر بود:
- اجرای «اسبها» با تمرکز بر درگیری انسان با محیط شهری خشن و استفاده استادانه از نور.
- اثر «لطفاً دستم را نگه دار» که به بررسی موضوعاتی چون کنترل اجباری و خشونت خانگی میپرداخت.
- بخش «HubClub» که یک پلتفرم فراگیر برای استعدادهای معلول و غیرمعلول بود و آثاری با تمهای اجتماعی ارائه داد.
- «طولانیترین فاصله بین دو نقطه» (The Longest Distance Between Two Points) که از تختهها به عنوان نمادی از تقسیمبندی و هویتهای محدود استفاده میکرد.
- اجرای پرشور «FireWorks» از گروه «Gauthier Dance» که با مفاهیم جذاب و غیرمتعارف همراه بود.
«اجرا با شور و هیجان بیپایانی همراه بود و اوج آن اجرای «بولرو» بر روی ترامپولینها بود که نشان میداد گوتیه علاقهمند به ترندهای DanceTok نیز هست.»
نمایش «بولرو» (Bolero+) اثر آندونیس فوندیاکیس، نقطه اوج جشنواره بود؛ رقصندگان با ترامپولینهای شخصی خود، ریتمهای تکراری و سوزان را با هر پرش تقویت کرده و یک تمرین طنزآمیز استقامتی خلق کردند که بسیار سرگرمکننده بود. این اجرا به خوبی نشان داد که جشنواره چقدر در ترکیب هنرهای والا و سرگرمیهای مردمی موفق عمل کرده است.
در نهایت، جشنواره رقص هلند با ارائه این طیف وسیع از اجراها، از ژستهای هنری سنگین تا کمدیهای مبتذل و رقصهای پر جنب و جوش، ثابت کرد که رقص معاصر نیازی به پرهیز از هر سبک یا ترکیبی ندارد و میتواند با جسارت به سراغ مضامین عمیق و اجرایهای سرگرمکننده برود.
