آندره دی ریدر چگونه میتواند اپرای ملی انگلیس (ENO) را احیا کند؟
آندره دی ریدر، مدیر موسیقی جدید ENO، با وجود کاهش بودجه، فروپاشی روحیه و انتقال بخشی از عملیات به منچستر، چالش بازگرداندن این سازمان را پذیرفته است.
رویارویی آندره دی ریدر با چالش اپرای ملی انگلیس
مقالهای به بررسی انتصاب آندره دی ریدر به عنوان مدیر موسیقی جدید اپرای ملی انگلیس (ENO) میپردازد و موقعیت دشوار این سازمان را تشریح میکند. دی ریدر، که نقش خود را رسماً از سال ۲۰۲۷ آغاز خواهد کرد، در شرایطی رهبری ENO را بر عهده میگیرد که بودجهها به شدت کاهش یافته و روحیهی کارکنان در پایینترین سطح قرار دارد. این سازمان پس از تصمیمات شورای هنر انگلستان مجبور به حفظ پایگاهی در لندن شده، اما عملیات اصلی خود را به منچستر نیز منتقل کرده است. این وضعیت یادآور تنشهای اپرایی است که باعث استعفای ناگهانی مدیران قبلی، مارتین برابینز و مارک ویگڵزوورث شده بود.
با این وجود، دی ریدر ۵۴ ساله، که متولد برلین است، با اشتیاق غیرقابل توصیفی این نقش را پذیرفته است. او کاهش هفتماهه قراردادهای تماموقت ارکستر و گروه کُر را یک واقعیت گذشته میبیند و ساختار دوگانه لندن و منچستر را فرصتی برای «روحیه پیشگامی» تلقی میکند. او به ویژه علاقهمند به توسعه مخاطبان جدید در منچستر است، شهری که پیش از این شرکت اپرای مقیم نداشته است. دی ریدر ارتباطات شخصی با منچستر دارد، زیرا پیش از این در کالج سلطنتی موسیقی شمال تحصیل کرده و دستیار مارک اِلدِر در ارکستر هالِه بوده است.
احیای تعریف اپرا و توسعه مرزها
دی ریدر قصد دارد با اجرای آثاری مانند “Angel’s Bone” اثر آهنگساز چینی-آمریکایی، دو یون، که به موضوع بردهداری مدرن میپردازد، مرزهای فرم اپرا را گسترش دهد. او این آثار را نمونهای مدرن از نوآوریهایی میداند که کورت وایل در گذشته با ترکیب پانک و کاباره در موسیقی کلاسیک معاصر انجام داد. او معتقد است که دنیای اپرا غالباً یک «موزهی بسته» دروننگر است و تمرکز در منچستر باعث بازاندیشی در معنای اپرا خواهد شد.
- دی ریدر از اسلاف خود مانند ادوارد گاردنر و مارتین برابینز تقدیر میکند، اما برای شروعی «شفاف» از مشورت با آنها دوری کرده است.
- او سابقهای طولانی با ENO دارد؛ اولین رهبری اپراییاش در سال ۲۰۰۰ با اجرای "The Bitter Tears of Petra von Kant" شکل گرفت که برای او تجربهای حیاتی بود.
- با وجود محدودیتهای قراردادهای اجرایی فعلی، او معتقد است «هسته ارکستر و گروه کُر پابرجاست و روحیه بلهگویی و انجام کار وجود دارد.»
- او برنامه دارد تا آثار مهم و معاصر مانند “Saint François d’Assise” اثر مسیان را در آینده اجرا کند.
- دی ریدر وضعیت فعلی ENO را چالشی میداند که آن را از «راحتی» دور میکند، وضعیتی که در اپرای فرایبورگ آلمان تجربه کرده است.
دی ریدر میگوید: «این احساس اینکه همه چیز در گرو تصمیمگیری سرنوشتساز است؟ من عاشق آن هستم.»
او در مورد انرژی محل تمرینات اضافه میکند: «هیجان در ساختمان باورنکردنی بود. حس مرگ و زندگی وجود داشت.»
در نهایت، انتصاب دی ریدر نشاندهنده تلاشی جسورانه برای تعریف مجدد ENO در فضایی مالی دشوار است. او با تکیه بر تجارب گذشته خود در این سازمان و شور و اشتیاق برای نوآوری، امیدوار است که شور و هیجان گذشته را به «سختترین شغل در دنیای موسیقی» بازگرداند.
