آیا آبجوی کرفت کهنه شده است؟ زمان بازنگری در سبک‌های کلاسیک

بازنگری در سبک‌های کلاسیک آبجو در عصر کرفت

دوران “عصر کرفت” (craft era) پیچیدگی‌های زیادی را به دنیای آبجو وارد کرده است. سبک‌هایی مانند IPAهای دوبل امروزی (hazy dubble IPAs) یا پورترهای قهوه‌ای سه‌گانه موکا (triple brown mocha porters) نمادی از این پیچیدگی به شمار می‌آیند. نویسنده با ارجاع به سادگی مورد نیاز ولادیمیر ناباکوف در خورد و خوراک (“عادات من ساده است، سلیقه‌ام مبتذل”)، نشان می‌دهد که آبجو دیگر آن نوشیدنی ساده سابق نیست. آبجوی India Pale Ale (IPA) که زمانی یک سبک بریتانیایی متمایز برای صادرات بود، به دست آبجوسازان کرفت آمریکایی تبدیل به پرچمدار آبجوهای پیچیده شده است؛ آبجوهایی که اغلب طعم تلخ و ترش شدید دارند و تداعی‌کننده دورانی از تلاش‌های هیپستری نسل هزاره هستند.

عنوان “آبجوی کرفت” نیز خود گیج‌کننده است. این اصطلاح ابتدا توسط انجمن آبجوسازان کلرادو برای تعریف آبجوسازی‌های “کوچک، مستقل و سنتی” به کار رفت، اما بسیاری از پیشگامان این جنبش اکنون تحت مالکیت شرکت‌های چندملیتی درآمده‌اند. همزمان، در حالی که سهم بازار آبجوی کرفت آمریکایی در سال گذشته کاهش یافته، نفوذ IPA همچنان ادامه دارد.

ظهور ضد روندهای آبجویی

هر روندی یک ضد روند دارد. شاید نقطه‌ی عطفی زمانی بود که Beavertown Neck Oil در ورزشگاه تاتنهام هاتسپر سرو شد، یا انتخاب آبجوی Guinness که به شکلی بی‌پرده و انبوه تولید می‌شود به عنوان نوشیدنی نسل Z. همچنین، برخی از نسل‌های میانسال در حال بازگشت به نوشیدنی‌های ساده‌تر مانند «لاگر» (lager) هستند، زیرا اثرات ناگوار IPAها بر معده را تجربه کرده‌اند. در بریتانیا، گروهی از آبجوسازان کوچک در حال تلاش برای بازگرداندن آبجو به اصالت خود هستند.

• تمرکز بر اصالت: برخی تولیدکنندگان، مانند آدریان پسکین از Woodshedding Brewery در سامرست، مسیر معکوس را در پیش گرفته‌اند و به جای تقلید از IPAهای آمریکایی، به سراغ سبک‌های قدیمی اروپایی رفته‌اند که نادیده گرفته شده‌اند.
• رابطه اجتماعی آبجو: پسکین معتقد است که جنبش کرفت بیش از حد بر خود آبجو تمرکز کرد، در حالی که به طور سنتی، آبجو ابزاری برای ایجاد ارتباط بود؛ “مکانیسمی برای گفتگوی خوب و گرد هم آوردن مردم.”

نمونه‌هایی از کلاسیک‌های جهان قدیم

این مقاله برخی از سبک‌های ماندگار سنتی را پیشنهاد می‌کند که شایسته توجه مجدد هستند:

• Timothy Taylor’s Landlord: یک پِیل اِیل (pale ale) کلاسیک که بارها به عنوان بهترین آبجوی بریتانیا انتخاب شده و همراهی عالی برای پای است.
• Ecks Victorian Mild Ale: آبجو تیره‌ای با طعم مالت قوی اما سبک در دهان، سبکی که تقریباً پس از جنگ جهانی دوم از بین رفت.
• Paulaner Münchner Hell: یک لاگر باوارایی نمونه که با دقت و اطمینان یک پنالتی آلمانی، طعمی مالت‌دار و ترد ارائه می‌دهد.

“آبجو هرگز قرار نبود به اندازه‌ای که شده است، تنش‌زا باشد.” – اشاره به تغییر تمرکز از جنبه اجتماعی به تمایزات پیچیدگی‌های طعمی.

جمع‌بندی، بازگشت به سبک‌های کلاسیک و اصیل، نه صرفاً به خاطر نوستالژی، بلکه به دلیل کیفیت ثابت، طعم متعادل و نقش فرهنگی آن‌ها در گردهمایی‌ها، می‌تواند مرهمی بر کهنگی آبجوی کرفت پر زرق و برق امروز باشد. این بازگشت نشان‌دهنده تمایل به سادگی و اصالت است.